Nargile Geleneksel bir tütün içme aracı olan nargile ilk olarak Hintliler tarafından bulunmuştur. İlk nargilenin Hindistan cevizi kabuğuna takılmış bir kamıştan oluştuğunu ve Hintliler tarafından afyon içiminde kullanıldığı anlatılmaktadır. Yine söylentilere göre bu ilk nargilede kullanılan Hindistan cevizine Hintliler “narel” demiş, Farsçada da Hindistan cevizi manasına gelen “nargil” olarak adlandırılmıştır. İranlılar da “nargel” demektedirler. Yakın Doğu  ve Türkiye’de kullanılan “narghil, narcil, naryile ve Nargile” sözcüklerinin Hintçe Hindistan cevizi deme olan “narigi, narigil, narcil veya naricil” kelimelerinden geldiği belirtilmektedir. Hindistan’da bulunan nargile daha sonra Araplar tarafından da benimsenmiştir. Bu bölge insanı nargilesini hem Hindistan cevizi kabuğundan yapmış hem de varlıklı olanlar için değişik biçimlerde; cam, maden, altın ve gümüşten üretmişlerdir. Nargile bundan sonra İran’a geçmiş, Hindistan cevizi kabuğu yerine cini, porselen nargile şişeleri ve bronz ser’ler yapılmış, marpiç yani marpuç bulunmuştur. İlk defa İran’da bulunan marpuçun sözlük anlamı yılan gibi büklümlü (kıvrımlı) olup, Türkçe’ye  Farsça kökenli mar-piçten gelmiştir. Nargilenin Türkiye’ye girmesinden ve tütünle birlikte içilmesinden sonra daha bir sanat katılarak yapıldığı bir gerçektir. Marpuçların uçlarına takılan çok güzel kehrubar ağızlıklar Türkiye’de yapılmıştır. Hatta marpuçun sert ve estetik bir güzellik oluşturan alt ve üst kazık başlarını yaratanlar Türk ustalarıdır. Madeni külah biçimindeki ocak yerine damgalı ve süslü, topraktan yapılan lülelerde birer sanat unsurlarıdır…